Attentie: Verzending pas na 1 september i.v.m. prestentatie boek eind augustus!

De mijnliteratuur is veelomvattend, maar een boek waarin de laatste generatie Limburgse mijnwerkerskinderen aan het woord komt, was er nog niet. Marjo Crombach heeft nu zo’n boek geschreven.

In het jaar 2025, toen 50 jaar mijnsluiting werd herdacht, liet ze zich inspireren door alle evenementen die dat in en rond de media opleverde, maar vooral door de herinneringen aan haar vader, die 20 jaar ondergronds werkte in de Domaniale Mijn in Kerkrade.

Het boek is bedoeld als eerbetoon aan en herdenking van al de koempels die decennialang Nederland warm hebben gehouden en daar zo weinig voor hebben teruggekregen. En natuurlijk van hun vrouwen die thuis het roer recht moesten houden.

Voor haar boek interviewde Marjo 40 andere mijnwerkerskinderen, 22 mannen en 18 vrouwen. Hoe verschillend de functies van hun vaders ook waren, de trots op het mijnwerkersvak en wat het jarenlang voor ons land betekende, was wat hen verbond. Met heimwee kijken de meesten terug op hun jeugd en alle veranderingen die zich na de mijnsluiting in de regio hebben voltrokken, bezien ze met  gemende gevoelens.

Hoewel de historie haar plek krijgt in het boek, is het niet primair een geschiedenisboek. Economische, sociologische, psychosociale en – hoe kan het ook anders in de mijnstreek – religieuze aspecten krijgen volop aandacht. Daarbij dient Marjo haar eigen verhaal voortdurend als leidraad.

Ze heeft niet alleen naar het verleden gekeken, maar ook een blik geworpen op heden en toekomst. Hoe de regio veranderd is sinds de sluiting van de mijnen, hoe ze er momenteel voorstaat en welke risico’s en kansen er liggen voor de toekomst.

Het zwart van de steenbergen is groen geworden, de mijngebouwen zijn afgebroken, maar het zal nog even duren, voordat de rouw om het verlorene is opgelost, de bewoners vrede hebben met de veranderingen en de regio haar potentie vol kan  benutten.

Het boek is rijk geïllustreerd, zowel in zwart-wit als in kleur.